Bir yazar, bir eser, bir dönem ya da okuldan bir hikâye.An author, a work, an era or a story from the school.Ein Autor, ein Werk, eine Epoche oder eine Geschichte aus der Schule.

Eser · ŞiirWork · PoetryWerk · Lyrik

Piyâle

Ahmet Haşim · 192619261926

Piyâle, Ahmet Haşim’in ikinci ve son şiir kitabıdır; adı içki kadehi demektir.Piyâle is Ahmet Haşim’s second and last book of poems; the title means a wine cup.„Piyâle“ ist Ahmet Haşims zweiter und letzter Gedichtband; der Titel bedeutet Weinbecher.

1926’da çıktı. Başındaki yazıda Haşim, şiirin sözden çok musikiye yakın olduğunu söyler.It came out in 1926. In the essay at the front Haşim says poetry is closer to music than to speech.Er erschien 1926. Im Aufsatz am Anfang des Buches schreibt Haşim, Dichtung sei der Musik näher als dem Wort.

İELYazarı · 1896Its author · 1896Autor · 1896Fecr-i ÂtîFecr-i ÂtîFecr-i Âtî

Arka plan: çizimBackground: illustrationHintergrund: Illustration

Yârin dudağından getirilmişBir katre âlevdir bu karanfil,Rûhum acısından bunu bildi!

Düştükçe vurulmuş gibi, yer yer,Kızgın kokusundan kelebekler,Gönlüm ona pervâne kesildi.

“Karanfil”1,2

“Karanfil” (Carnation)1,2

Our translation:

Brought from the lips of the beloved,This carnation is a drop of flame;My soul knew it by the pain!

As they drop, as if struck, here and there,The butterflies, from its burning scent,My heart has become the moth that circles it.

„Karanfil“ (Die Nelke)1,2

Unsere Übersetzung:

Von den Lippen der Geliebten gebracht,Ist diese Nelke ein Tropfen Flamme;Meine Seele hat es am Schmerz erkannt!

Wie getroffen fallen hier und daVon ihrem glühenden Duft die Schmetterlinge,Mein Herz ist ihr zum Falter geworden.

Şiir üzerineAbout the poemÜber das Gedicht

ÖnsözThe prefaceVorwort

Kitabın başındaki “Şiir Hakkında Bazı Mülâhazalar” yazısı Haşim’in şiir anlayışını anlatır: şiirde açık anlam aranmaz, şiir söz ile musiki arasındadır.2,6

The essay at the front of the book, “Şiir Hakkında Bazı Mülâhazalar” (Some Thoughts on Poetry), sets out how Haşim understood poetry: a poem is not to be searched for a plain meaning; it stands between speech and music.2,6

Der Aufsatz „Şiir Hakkında Bazı Mülâhazalar“ (Einige Betrachtungen über die Dichtung) am Anfang des Buches legt Haşims Auffassung von Dichtung dar: In einem Gedicht ist kein klarer Sinn zu suchen, es steht zwischen Wort und Musik.2,6

ŞiirlerThe poemsGedichte

“Merdiven”, “Karanfil” ve “Bir Günün Sonunda Arzu” gibi Haşim’i şöhrete kavuşturan şiirler bu kitaptadır.2,7

Poems that made Haşim’s name, such as “Merdiven”, “Karanfil” and “Bir Günün Sonunda Arzu”, are in this book.2,7

In diesem Buch stehen Gedichte, die Haşim berühmt machten, etwa „Merdiven“, „Karanfil“ und „Bir Günün Sonunda Arzu“.2,7

RenkThe colourFarbe

Bu kitaptaki şiirlerde hâkim renk kırmızı, zaman akşamdır.2,8

In the poems of this book the dominant colour is red and the hour is evening.2,8

In den Gedichten dieses Buches ist die vorherrschende Farbe Rot, die Tageszeit der Abend.2,8

Piyâle, Ahmet HaşimPiyâle, Ahmet HaşimPiyâle, Ahmet Haşim

Ahmet Haşim “Piyâle”yi 1926’da, ilk kitabı Göl Saatleri’nden beş yıl sonra yayımladı.6,9 Başka şiir kitabı çıkarmadı.6,9 İki yıl önce, 1924’te ilk kez Paris’e gitmişti.2,6 Piyâle şarap bardağı, içki kadehi demektir.3,9

Haşim’in “Bir Günün Sonunda Arzu” şiiri 1921’de Dergâh dergisinde çıkmış, kapalı ve anlamsız bulunup eleştirilmişti.2,6 Haşim aynı dergide bir yazıyla karşılık verdi. Bu yazıyı küçük değişikliklerle, “Şiir Hakkında Bazı Mülâhazalar” başlığıyla Piyâle’nin başına koydu.2,6 Haşim’e göre şiir bir şey öğretmek ya da anlatmak için yazılmaz. Anlamının bulanık kalması kusur değildir. Şiir sözden çok musikiye yakındır.6,9

“Karanfil” altı dizedir. Çiçek, sevgilinin dudağından getirilmiş bir damla aleve benzetilir. Kelebekler onun kokusuyla vurulmuş gibi düşer. Şairin gönlü de alevin çevresinde dönen pervane olur.1,2

Piyâle’de hâkim renk tümüyle kırmızı, zaman akşamdır.2,8 Merdiven’de de böyledir: kızıl havalar, kanayan güller, tunca benzeyen mermer.2,10 O şiir kitaptan altı yıl önce, 1920’de Şebab dergisinde basılmıştı.11,12

Haşim’in şiiri sembolist ve izlenimci diye nitelenir.6,9 Galatasaray’daki son yıllarında Fransız ve Belçikalı sembolistleri okumuştu. Önsözdeki düşünceler oradan gelir.2,6 Fecr-i Âtî dağılalı on dört yıl olmuştu. Topluluktan geriye kalan şair odur.13,14

Ahmet Haşim published “Piyâle” in 1926, five years after his first book, Göl Saatleri.6,9 He brought out no other book of poems.6,9 Two years earlier, in 1924, he had gone to Paris for the first time.2,6 A piyâle is a wine glass, a drinking cup.3,9

Haşim’s poem “Bir Günün Sonunda Arzu” had appeared in the magazine Dergâh in 1921 and been criticised as obscure and meaningless.2,6 Haşim answered with an article in the same magazine. With small changes, and under the title “Şiir Hakkında Bazı Mülâhazalar”, he put that article at the front of Piyâle.2,6 For Haşim a poem is not written to teach or to tell something. It is no fault if its meaning stays blurred. Poetry is closer to music than to speech.6,9

“Karanfil” is six lines long. The flower is likened to a drop of flame brought from the beloved’s lips. Butterflies fall as if struck by its scent. The poet’s heart becomes the moth that circles the flame.1,2

In Piyâle the dominant colour is entirely red and the hour is evening.2,8 So it is in Merdiven: red air, bleeding roses, marble that looks like bronze.2,10 That poem had been printed in the magazine Şebab in 1920, six years before the book.11,12

Haşim’s poetry is described as Symbolist and Impressionist.6,9 In his last years at Galatasaray he had read the French and Belgian Symbolists. The ideas of the preface come from there.2,6 Fecr-i Âtî had broken up fourteen years before. He is the poet who remained from that circle.13,14

Ahmet Haşim veröffentlichte „Piyâle“ 1926, fünf Jahre nach seinem ersten Buch, Göl Saatleri.6,9 Einen weiteren Gedichtband brachte er nicht heraus.6,9 Zwei Jahre zuvor, 1924, war er zum ersten Mal nach Paris gereist.2,6 Piyâle heißt Weinglas, Trinkbecher.3,9

Haşims Gedicht „Bir Günün Sonunda Arzu“ war 1921 in der Zeitschrift Dergâh erschienen und als dunkel und sinnlos kritisiert worden.2,6 Haşim antwortete mit einem Aufsatz in derselben Zeitschrift. Diesen Aufsatz stellte er mit kleinen Änderungen unter dem Titel „Şiir Hakkında Bazı Mülâhazalar“ an den Anfang von Piyâle.2,6 Haşim zufolge wird ein Gedicht nicht geschrieben, um etwas zu lehren oder zu erzählen. Dass sein Sinn unscharf bleibt, ist kein Fehler. Dichtung steht der Musik näher als dem Wort.6,9

„Karanfil“ hat sechs Verse. Die Blume wird mit einem Tropfen Flamme verglichen, der von den Lippen der Geliebten gebracht wurde. Die Schmetterlinge fallen, wie von ihrem Duft getroffen. Auch das Herz des Dichters wird zum Falter, der um die Flamme kreist.1,2

In Piyâle herrscht durchweg die Farbe Rot vor, die Tageszeit ist der Abend.2,8 So auch in Merdiven: rote Lüfte, blutende Rosen, Marmor, der wie Bronze aussieht.2,10 Dieses Gedicht war sechs Jahre vor dem Buch, 1920, in der Zeitschrift Şebab gedruckt worden.11,12

Haşims Dichtung wird als symbolistisch und impressionistisch beschrieben.6,9 In seinen letzten Jahren in Galatasaray hatte er die französischen und belgischen Symbolisten gelesen. Von dort stammen die Gedanken des Vorworts.2,6 Fecr-i Âtî hatte sich vierzehn Jahre zuvor aufgelöst. Haşim ist der Dichter, der von dieser Gruppe geblieben ist.13,14