
Son Kuşlar
Sait Faik Abasıyanık · 195219521952
Sait Faik’in öykü kitabı; 1952’de, ölümünden iki yıl önce çıktı.A book of stories by Sait Faik; it came out in 1952, two years before he died.Ein Erzählband von Sait Faik; er erschien 1952, zwei Jahre vor seinem Tod.
Öykülerde Burgazada’nın balıkçıları öndedir.The fishermen of Burgazada are at the front of the stories.Im Vordergrund der Erzählungen stehen die Fischer von Burgazada.
Arka plan: çizimBackground: illustrationHintergrund: Illustration
Öykü üzerineAbout the bookÜber das Buch
Kitabın merkezinde doğa vardır; bakış olaylardan doğaya döner.1,2
Nature is at the centre of Son Kuşlar (The Last Birds); the eye turns from events to the natural world.1,2
Im Mittelpunkt von „Son Kuşlar“ (Die letzten Vögel) steht die Natur; der Blick wendet sich von den Ereignissen ab und der Natur zu.1,2
Olay geri çekilir; anlatıcının gördükleri ve düşündükleri kalır. Anlatıcı, yazarın kendisine çok yakın bir “ben”dir.1,2
Events step back; what the narrator sees and thinks remains. The narrator is an “I” very close to the author himself.1,2
Das Geschehen tritt zurück; es bleibt, was der Erzähler sieht und denkt. Der Erzähler ist ein „Ich“, das dem Autor selbst sehr nahe ist.1,2
Öykülerde adanın balıkçıları, onların işi ve geçim derdi anlatılır.2,3
The stories tell of the island’s fishermen, their work and their struggle to make a living.2,3
Die Erzählungen handeln von den Fischern der Insel, von ihrer Arbeit und ihren Sorgen um das tägliche Auskommen.2,3
Son Kuşlar, Sait Faik AbasıyanıkSon Kuşlar, Sait Faik AbasıyanıkSon Kuşlar, Sait Faik Abasıyanık
Son Kuşlar 1952’de yayımlandı.1,4 Aynı yıl bir öykü kitabı daha çıktı: Havuz Başı.3,4 Sait Faik hastaydı; 1951’de tedavi için Fransa’ya gitmiş, birkaç gün sonra geri dönmüştü.1,4
Yazları annesiyle Burgazada’daki evde geçiriyordu.1,3 Öykülerinde balıkçılar hep vardı; bu kitapta adanın balıkçıları öndedir.2,3 Öykülerinin insanları arasında Rum balıkçılar, çocuklar ve yoksullar vardır.3,4
Çocuklar, hayvanlar ve doğa onun öykülerinde hep yer tutar.3,4
Kitap, Lüzumsuz Adam’dan sonra gelen Havada Bulut ve Havuz Başı ile aynı çizgidedir: bakış doğaya döner, olayın yeri azalır, anlatıcının gözlemleri ve düşünceleri öne çıkar.1,2 Yalnızlık, korku ve sevgi bu kitapta doğanın ve insanların içinden anlatılır.1,2 Öyküler birinci ağızdan anlatılır; anlatıcı yazarın kendisine çok yakındır.2,4
1953’te ABD’deki Mark Twain Derneği Sait Faik’i onur üyesi seçti.3,4 11 Mayıs 1954’te İstanbul’da öldü; Zincirlikuyu Mezarlığı’na gömüldü.1,4 O yıl iki öykü kitabı daha basıldı: Alemdağ’da Var Bir Yılan ve Az Şekerli.1,4 Annesi Makbule Hanım Burgazada’daki evi müze yaptı; ev bugün Sait Faik Müzesi’dir.3,4 Makbule Hanım’ın oğlunun adına kurduğu öykü ödülü 1955’ten beri veriliyor.3,5
Son Kuşlar was published in 1952.1,4 Another book of stories, Havuz Başı, came out the same year.3,4 Sait Faik was ill; in 1951 he had gone to France for treatment and come back a few days later.1,4
He spent his summers with his mother in the house on Burgazada.1,3 Fishermen had always been in his stories; in this book the island’s fishermen are at the front.2,3 Greek fishermen, children and the poor are among the people of his stories.3,4
Children, animals and nature always have a place in his stories.3,4
The book stands in one line with Havada Bulut and Havuz Başı, which followed Lüzumsuz Adam: the eye turns to nature, events matter less, and the narrator’s observations and thoughts come forward.1,2 Loneliness, fear and love are told here through nature and through people.1,2 The stories are told in the first person, by a narrator very close to the author himself.2,4
In 1953 the Mark Twain Society in the USA made Sait Faik an honorary member.3,4 He died in İstanbul on 11 May 1954 and was buried in Zincirlikuyu Cemetery.1,4 Two more books of stories were printed that year: Alemdağ’da Var Bir Yılan and Az Şekerli.1,4 His mother, Makbule Hanım, made the house on Burgazada a museum; it is now the Sait Faik Museum.3,4 The story prize she founded in her son’s name has been given since 1955.3,5
„Son Kuşlar“ erschien 1952.1,4 Im selben Jahr kam noch ein Erzählband heraus: „Havuz Başı“.3,4 Sait Faik war krank; 1951 war er zur Behandlung nach Frankreich gefahren und nach wenigen Tagen zurückgekehrt.1,4
Die Sommer verbrachte er mit seiner Mutter im Haus auf Burgazada.1,3 Fischer kamen in seinen Erzählungen immer vor; in diesem Buch stehen die Fischer der Insel im Vordergrund.2,3 Zu den Menschen seiner Erzählungen gehören griechische Fischer, Kinder und Arme.3,4
Kinder, Tiere und die Natur haben in seinen Erzählungen immer ihren Platz.3,4
Das Buch steht in einer Reihe mit „Havada Bulut“ und „Havuz Başı“, die nach „Lüzumsuz Adam“ erschienen: Der Blick wendet sich der Natur zu, das Geschehen verliert an Gewicht, die Beobachtungen und Gedanken des Erzählers treten hervor.1,2 Einsamkeit, Angst und Liebe werden in diesem Buch anhand der Natur und der Menschen erzählt.1,2 Die Erzählungen sind in der Ich-Form geschrieben; der Erzähler steht dem Autor selbst sehr nahe.2,4
1953 wählte die Mark-Twain-Gesellschaft in den USA Sait Faik zum Ehrenmitglied.3,4 Er starb am 11. Mai 1954 in İstanbul und wurde auf dem Friedhof Zincirlikuyu beigesetzt.1,4 Im selben Jahr erschienen noch zwei Erzählbände: „Alemdağ’da Var Bir Yılan“ und „Az Şekerli“.1,4 Seine Mutter Makbule Hanım machte das Haus auf Burgazada zum Museum; heute ist es das Sait Faik Müzesi.3,4 Der nach ihrem Sohn benannte Erzählpreis, den Makbule Hanım stiftete, wird seit 1955 vergeben.3,5
- YazarAuthorAutor
- Sait Faik AbasıyanıkSait Faik AbasıyanıkSait Faik Abasıyanık
- YılYearJahr
- 195219521952
- TürFormGattung
- öyküstoriesErzählungen
- DönemEraEpoche
- Cumhuriyet IIRepublic IIRepublik II
- MetinTextText
- kamu malıpublic domaingemeinfrei