
Karalama Defteri
Nurullah Ataç · 195219521952
Nurullah Ataç’ın ikinci deneme ve eleştiri kitabı. 1952’de İstanbul’da basıldı (1953 de verilir).Nurullah Ataç’s second book of essays and criticism. It was printed in İstanbul in 1952 (1953 is also given).Nurullah Ataçs zweites Buch mit Essays und Kritiken. Es wurde 1952 in İstanbul gedruckt (auch 1953 angegeben).
Ataç aynı yılın 7 Şubat’ında emekli oldu.Ataç retired on 7 February of the same year.Am 7. Februar desselben Jahres trat Ataç in den Ruhestand.
Arka plan: çizimBackground: illustrationHintergrund: Illustration
Deneme üzerineAbout the bookÜber das Buch
Ataç’ın deneme ve eleştirilerini topladığı ikinci kitaptır; ilki altı yıl önce çıkmıştı.1,2
It is the second book in which Ataç collected his essays and criticism; the first had come out six years earlier.1,2
Es ist das zweite Buch, in dem Ataç seine Essays und Kritiken sammelte; das erste war sechs Jahre zuvor erschienen.1,2
Karalama Defteri, Nurullah AtaçKaralama Defteri, Nurullah AtaçKaralama Defteri, Nurullah Ataç
Karalama defteri, temize çekilmeden önce yazılanların tutulduğu defterdir. Nurullah Ataç ikinci deneme ve eleştiri kitabına bu adı verdi.1,2 Kitap 1952’de İstanbul’da basıldı (1953 de verilir). Ataç 54 yaşındaydı.1,2,3,4
İlk kitabı Günlerin Getirdiği 1946’da çıkmıştı.3,4 Aradaki altı yılda Ataç gazetelere ve dergilere yazmayı sürdürdü.1,4 Karalama Defteri, daha önce yayımladığı yazılardan derlenmiştir.1,2 Aynı yıl Sözden Söze de yayımlandı.3,4
Son resmî görevi Cumhurbaşkanlığı çevirmenliğiydi ve 7 Şubat 1952’de emekli oldu.1,2 1921’den beri öğretmenlik, çevirmenlik ve memurluk yapmıştı.1,3 Bir yıl önce Türk Dil Kurumu’nun yayın kolunun başına geçmişti ve Türk Dili dergisini yönetiyordu.1,2
O yıllarda adı en çok dil tartışmalarında geçiyordu.3,4 Türkçeden Arapça ve Farsça sözcüklerin atılmasını savunuyor, kendi türettiği sözcüklerle yazıyordu.3,4 Cümlelerini devrik kuruyordu.2,4 Garip şairlerini savunmuştu.2,3
Ertesi yıl günlük tutmaya başladı; bu günlükler ölümünden sonra Günce adıyla basıldı.1,2 1954’te iki kitabı daha çıktı: Ararken ve Diyelim.3,4 Eşi Leman Hanım 1955’te öldü.1,2 Ataç 17 Mayıs 1957’de Ankara’da öldü. 58 yaşındaydı.1,3 Kitaplarını ölümünden sonra önce Varlık Yayınları, sonra Yapı Kredi Yayınları yayımladı.1,5
A karalama defteri is a rough notebook, the one you write in before making a fair copy. Nurullah Ataç gave that name to his second book of essays and criticism.1,2 The book was printed in İstanbul in 1952 (1953 is also given). Ataç was 54.1,2,3,4
His first book, Günlerin Getirdiği, had come out in 1946.3,4 In the six years between, Ataç went on writing for newspapers and magazines.1,4 “Karalama Defteri” is a selection of pieces he had already published.1,2 Sözden Söze was published in the same year.3,4
His last official post was translator to the Presidency, and he retired on 7 February 1952.1,2 Since 1921 he had been a teacher, a translator and a civil servant.1,3 A year earlier he had become head of the publications branch of the Türk Dil Kurumu (Turkish Language Association), and he was running its journal, Türk Dili.1,2
In those years his name came up most in the arguments over language.3,4 He wanted Arabic and Persian words out of Turkish and wrote with words of his own making.3,4 He built his sentences inverted.2,4 He had defended the Garip poets.2,3
The next year he began keeping a diary; it was printed after his death as Günce.1,2 Two more books of his came out in 1954: Ararken and Diyelim.3,4 His wife, Leman Hanım, died in 1955.1,2 Ataç died in Ankara on 17 May 1957, aged 58.1,3 After his death his books were published first by Varlık Yayınları, then by Yapı Kredi Yayınları.1,5
Ein Karalama defteri ist eine Kladde, ein Heft für das, was später ins Reine geschrieben wird. Nurullah Ataç gab seinem zweiten Buch mit Essays und Kritiken diesen Titel.1,2 Das Buch wurde 1952 in İstanbul gedruckt (auch 1953 angegeben). Ataç war 54 Jahre alt.1,2,3,4
Sein erstes Buch, „Günlerin Getirdiği“, war 1946 erschienen.3,4 In den sechs Jahren dazwischen schrieb Ataç weiter für Zeitungen und Zeitschriften.1,4 „Karalama Defteri“ ist aus Texten zusammengestellt, die er schon früher veröffentlicht hatte.1,2 Im selben Jahr erschien auch „Sözden Söze“.3,4
Zuletzt war er Übersetzer im Amt des Staatspräsidenten; am 7. Februar 1952 trat er in den Ruhestand.1,2 Seit 1921 hatte er als Lehrer, Übersetzer und Beamter gearbeitet.1,3 Ein Jahr zuvor hatte er die Leitung der Publikationsabteilung der Türkischen Sprachgesellschaft (Türk Dil Kurumu) übernommen und gab deren Zeitschrift Türk Dili heraus.1,2
In jenen Jahren fiel sein Name vor allem im Streit um die Sprache.3,4 Er trat dafür ein, die arabischen und persischen Wörter aus dem Türkischen zu entfernen, und schrieb mit Wörtern, die er selbst gebildet hatte.3,4 In seinen Sätzen stellte er die gewohnte Wortfolge um.2,4 Die Dichter der Gruppe Garip hatte er verteidigt.2,3
Im folgenden Jahr begann er Tagebuch zu führen; diese Aufzeichnungen erschienen nach seinem Tod unter dem Titel „Günce“.1,2 1954 kamen zwei weitere Bücher heraus: „Ararken“ und „Diyelim“.3,4 Seine Frau Leman Hanım starb 1955.1,2 Ataç starb am 17. Mai 1957 in Ankara. Er war 58 Jahre alt.1,3 Nach seinem Tod erschienen seine Bücher zuerst bei Varlık Yayınları, dann bei Yapı Kredi Yayınları.1,5
- Semih Topsakal, “Nurullah Ataç (21 Ağustos 1898 – 17 Mayıs 1957)”, Türk Dili (Türk Dil Kurumu), Özel Bölüm: Nurullah Ataç, 2014
- Necati Tonga, “Ataç, Nurullah”, Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü (TEİS)
- TDV İslâm Ansiklopedisi, “Ataç, Nurullah”
- T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı, “Ataç, Nurullah”
- Yusuf Bilal Akkaya, “Günlerin Getirdiği – Sözden Söze (Kitap)”, Küre Ansiklopedi
- YazarAuthorAutor
- Nurullah AtaçNurullah AtaçNurullah Ataç
- YılYearJahr
- 195219521952
- TürFormGattung
- denemeessaysEssays
- DönemEraEpoche
- Cumhuriyet IIRepublic IIRepublik II
- MetinTextText
- telif süresi içindestill in copyrightnoch urheberrechtlich geschützt